HikaYe YarışMası

[------Üye Bilgileri]

arasıra ve yağmur yürekli iki ayrı hikaye ikiside birbirinden güzel ama iki mutsuz son emeginize sağlık

[------Üye Bilgileri]

arkadaşlar hadi hikâyelerinizi bekliyorum. katılım olsun ki yarışma iptal edilmesin.

[------Üye Bilgileri]

Avucumun içindeki kelebek

Eylülden  kalma bir gün , Puslu ve lacivert bir gece, sokak lambasının aydınlattığı bir park genç bir adam bankta oturmuş polisin siren sesini duymakta,buraya nasıl gelmişti ne olmuştu,kimdi neden böyle perişan bir halde buradaydı gecenin bu saatinde. Derinlerden bir ses geliyordu belli belirsiz, gözkapaklarını güçlükle açıyordu parlaklık gözünü kamaştırıyor,ışığa tahammül edemiyordu,ne ışık nede bir ses istiyordu. Kulaklarında bir davul sesi kalmıştı ve bir çift yeşil göz. Ve birden kendini bir düğün alayının içinde buluyordu, güzel bir köyde baharın ilk günleri yeni açmış çiçekler, yemyeşil tarlalar, toprağın ısındığı yenilendiği ve aşkların başladı bu bahar ve bir düğün.

 
            1994 yıllarının ilkbaharıydı. köyümüzden abilerimizin  birini nihayet evlendiriyorduk. Yaşı  epey ilerlemişti ve
ufak ufak meydan bize kalıyordu. Meydan  bize kalıyordu derken köylerde tertipçilik vardır. Aynı  tertipten olanlar gençliğe yön verirlerdi. Hafta  sonu geldiğinde düğün için yakın köylerden birine kız almaya gitmiştik.orda epey bir alkol aldıktan sonra düğünü izlemek ve kızları görmek için  düğünün yapıldığı mekana  girdim.yanımdaki arkadaşla konuşurken
tam karşımdaki üç kızın  bizimle ilgilendiğini farkettim. Bir  süre bu şekilde devam ettikten sonra oradaki düğün  bitirip gelin alıcıyla tekrardan  geri dönmüş ve düğünü bitirmiştik. 
İki  hafta sonra işyerimden bir iş için dışarıya çıkmıştım. Yolda  kafamda hep o işle ilgili planları düşünerek. yürürken karşıdan tanıdık bir siması olan çok güzel bir kız geliyordu. İstem  dışı olarak kafamın o dalgınlığıyla sesli düşünerek '''ya nerden tanıyorum'''diye ses çıkardığımı fark ettiğim de  utanmama fırsat kalmadan kız adını sonra öğrendiğim Asiye  ''' Fındıkcaktaki düğünden '' deyivermişti ve gelip geçmişti yanımdan hafif bir kız adını sonra öğrendiğim asiye  '''fındıkcaktaki düğünden'' deyivermişti ve gelip geçmişti yanımdan hafif bir gülümseme atarak yerinde olmaya aklım iyice dağılmış nerdeyse ne iş için dışarıda olduğumu unutacak hale gelmiştim. hemen arkasından yetişip konuşmak istediğimi fakat az bir işim olduğumu söylediğimde kendisinin de az bir işi  olduğunu öğrendim. İşlerimizi  bitirip bir yerde buluşma ayarlamayı akıl etmem çok zor olmamıştı. İşlerimi  halledip buluşma yerine geldiğimde ordaydı. işte ismini filan orda öğrenmiştim.  Asiy’e   1,65 boylarında  yeşil çok güzel gözleri kumral uzun düz saçları  ince bir fiziğe sahipti. İlk bakıştaki o etkileyici sanki insanın içini  kalbini delip geçen o gözler onun değil, o güzellik onun değil çok mütevazi bir tarzı vardı, sevecen  neşeli  bir o kadarda konuşkan birisiydi. Cafede  geçen 2 saatlik dilimde çok hoş  bir sohbetten sonra karşılıklı tel alınıp verildikten sonra ayrılmıştık. bu görüşmeler 2 ay filan böyle devam ettikten sonra; Bursa’da  bir düğüne gideceğini benimde gelmemi söyledi , düğün salonunun yerini adresini aldıktan sonra orda buluşmak üzere ayrıldık. Düğünün  vakti geldiğinde Bursa’ya gitmiştim. Akşam  saatlerinde düğün salonuna gittiğimde kendisi ordaydı, uzaktan şöyle bir merhaba dediğimde yanındakinin Bursa’da evli olan ablası olduğunu öğrendim. Geçip  bir yere oturdum yanımda bir kişi vardı . Göz göze   geldiğimiz de yanına  oturduğum kişinin eniştesi olduğunu  oradan kalkmamamı istedi.  O  sıra  takı merasimi bittikten sonra dans için  piste çağırdıklarında gözlerinde teklif etmese gibi bir ifade vardı. O  ifade  bende ters tepki yaptı gidip ablasından rica ettim ve sonrada kendisine teklif ettiğimde kabul etti. Pistte çıkarken  üstünde  beyaz bir elbise  vücudu sıkı bir şekilde sarmıştı o kadar güzel görünüyordu ki, o bembeyaz teniyle nadide bir inci tanesi gibiydi.  O inci tanesinin elleri biraz sonra ellerimde gözleri gözlerimde teni tenimde olacaktı.  O  heyecanla sanki üzerime birden bir ateşle beraber avuçlarımın içinin terlediğini hissetim. Sonrasın da dans başlıyor. Aman  Allah’ım o ne o inci tanesi  tir tir titriyor. O  an hissettiğim duygu; beni çocukluğuma götürüyordu.  Çocukluğum da  kırlarda yakaladığımız kelebeklerin kanatlarına bir şey olmasın diye iki avucumuzu kapatır, orda saklar gösterirdik birbirimize. O  kelebeğin avucunun içindeki kanat çırpışlarının  eline her dokunuşundaki o zayıf temasların  aynısıydı. Avucumun  içindeki o kelebek ile dans ediyor avucumun içinden aldığım hissi
onun vücudunun her yerinden alabiliyordum. Ne  kadar dans ettik hatırlamıyorum ablasıyla göz göze geldiklerini bitirmesini istiyordu o anı; gözümde o an ablası masallardaki o kötü cadı gibi görünmüştü gözüme. İnsanın  ömrünce belki bir kere belki de hiç yaşamadığı. O  anı bir çırpıda elimden almıştı. ondan  nefret ediyordum artık. Düğün  bitmeden onlar ayrıldı oradan sonrada ben karanlığın içine daldım kayboldum gitti. O  karanlık artık o güzelliğinde üzerine düşeceğini o akşam anlayamamıştım. O  akşamdan sonraki günlerde telefonla yaptığımız görüşmelerde o eski sıcaklığından eser kalmamıştı.  Rahat  değildi. Belli ki  üzerine baskı kurulmuştu. Ailesi  beni istemiyordu. Birde  bunca baskının üstüne birde eski kız arkadaşımla onlarında arkadaş çıkması ve benim hakkımda ileri geri konuşup karanlığı iyice üzerimize çökmesini sağlamışlardı. Bir  kez daha dünyada sevgi düşmanları galip gelmişti ayrılmıştık. Kötü  bir ayrılık olmuştu çok yıkıcıydı benim için. Her şeyimi  inci tanemi,avucumun içindeki o eşsiz kelebeğimi almışlardı. sonrasında yeniden yeşermesin diye o inci tanemi bir başkasıyla evlendirmişlerdi. Haberi  geldiğinde kuytu bir meyhanede içkimi yudumlarken radyodan zeki müren  o güzel sesiyle ''yeşil gözlerinden muhabbet kaptım ''isimli şarkıyı seslendiriyordu. 
Gözlerim  ve kalbim  o an uzaklara dalmış öylece içiyordum.

    Gözlerini açtığında büyük bir boşlukta bir hastane odasındaydı, her şeyin farkına varıyor girdiği içki komasından çıkıyordu ve gördüğü düşten sıyrılıyordu. Her şeyin sonu değilmiş diyorum kendime içimdeki kırgınlığa rağmen hayat devan ediyordu. Artık yeni bir gün ve belki de yeni insanlar beni bekliyordu. Yaşadığımız her gün eğer umut varsa yarınlara kelebekler hep olacak ve avuçlarımızın içinde bize ait nadide bir kelebek hep olacak.

[------Üye Bilgileri]

aşk ve ayrılık üzerine çok güzel bir hikâye. genç adamın o aşkı kolay unutmayacağını düşünmüyorum. paylaşımın için sağol uzakcım.

[------Üye Bilgileri]

                                                     KOLUMUN KIRILDIĞI AN

    Bundan dört sene evvel 17 Ekim 2004 bir sonbahar öğleni idi saat 12,1 suları gibi annem,ablalarım ve ben İstanbul/Eyüp Sultan'a gitmiştik ordan Feshane diye bir yer vardır oraya gitmiştik orda çarpışan araba vs.vs. gibi oyuncaklara binmiştim ondan sonra orada bir zıpmala gibi bir yer vardı yani takla atıyorsun bazı engeller var onlardan geçiyorsun ona binmiştim sonra bu engelleri üç dört kez aştım sonra birden bi engelde dengemi kaybedip düştüm ondan sonra kolumdan destek alim kalkim derken kolum kırıldı ve sonra annem ve ablalarım geldi sonra taksiye binim hastaneye gittik.
     Hastanede ilk önce alçı odasına gittik alçı odasında doktorlar ve hemşireler vardı sonra doktor kolumu oyanı buyanı oynatıp düzeltti sonra alçıya aldılar ama kolumu bi görseniz dirsek ters dönmüştü ve ben çok korkmuştum sonra bir sedyeye yatıp yaklaşık bir saat bekledik doktor demiş ki ameliyat olcak neyse geldi dediler bana ameliyat olcan bende dedim ne var ameliyatta aslanlar gibi girer aslanlar gibi çıkarım dedim hiç korkmuyorumdum ameliyattan ama kolumun o halini görünce bayağı etkilenmiştim ve ameliyat zamanı geldi ameliyathane önünde annem babam ablamlar ve anneannemle dayımda gelmişti neyse ben ameliyathaneye girdim ama ameliyathane öyle soğuk öyle soğuk ki sanki Antartika'dayım sonra işte üstümde gömlek vardı onu yırtıp çıkarttılar ve sedyeden ameliyat masasına geçtim sonra doktor geldi hemşire geldi sonra baktım hemşirenin elinde ben diyim 1 metre siz diyin 2 metre 
öyle uzun iğne görmedim ben neyse seruma o iğnede ki ilacı verdiler ve sonra hemşire bana adın ne sonra soyadın ne falan filan derken ben tam cevaplarken gittim yani uyumuşum ve sonra işte ameliyattan sağ salim çıktım sonra dinlenmeye odaya gittik orda biraz dinlendikten sonra film çekmeye yani kolumun filmini çekmeye gittik bakalım eğikmi olmuş yoksa düzmü diye neyse gittik tabi o filmin sırası çekilmez bekle Allah bekle neyse sıra geldi bize gittik çektik sonra geri geldik odaya ordada ben işte beş gün geçtikten sonra taburcu olduk sonra işte eve geldik ve dinlendim tabi bu arada tam 20 gün okulada gitmedim sonra iyileştim ve hayatıma geri döndüm ve şuan kolum turp gibi çalışıyo hatta bu kolla kalecilik bile yapıyorum şimdi bakalım başımıza neler gelcek hadi kalın sağlıcakla....


                                                       Okan GÜLEN
                                                       15.06.2008
                                                          00:23

[------Üye Bilgileri]

geçmiş olsun okancım. hayatından bu hikâye için sağol.

[------Üye Bilgileri]

sağol yeşimcim ilgi gösterdiğin için teşekkürler aklıma başka bir şey gelmedi bende bunu yazdım

[------Üye Bilgileri]

                       NUMAN

  Bundan 4 yıl önce, ameliyat olacak bir akrabamız için hastanedeydim....6 ünite kan verilmesi gerekiyordu ,kan vermek için yanımızda bulunan birkaç kişi hastanenin koridorunda beklerken annesinin kucağında 2.5 yaşında çocuk gözüme takıldı...anne bitkin bir halde çocuk desen acıkmış yemek yemek istiyordu..fakat anne hem ağlıyor hemde çocuğuna birşeyler anlatmaya çalışıyor du...İster istemez onlara gözüm takılıyordu fakat ne olup bittiğini anlayamıyordum... yarım saat kadar bir süre geçtikten sonra benim yanıma oturdular fakat yine soramıyorum ,çocuk ağladıkça içim içimi kemiriyor derken ; dayanamayıp acıkmış olabileceğini söyledim....aldığım yanıt: acıktığını bende biliyorum ama 20 dakika sonra kalp ameliyatı olacağını yememesi gerektiğini söyledi...

 O an beynimden vurulmuş gibi oldum....kendi hastamızı unuttum çocukla ilgilenmeye başladım ama gözlerimden ister istemez yaşlar akıyor oda beni hem öpüyor hemde  gözümden akan yaşı siliyordu....

  Ameliyata girme vakti gelince annesi kucağım dan almaya çalıştı...çocuk benden gitmek istemiyordu...yapılacak tek şey ameliyat hazırlığına benim de gitmem gerekiyordu vede nitekim öyle oldu...

   Saatler geçmek bilmiyordu....kendi hastamız ameliyat dan çıkmıştı fakat aklım o küçücük çocukta idi...Bir ara hastaneden dışarı çıktım  tekrar geriye döndüm hala ameliyat devam ediyordu...

  Ertesi gün  hastanenin bahçesin de otururken bir adam yanıma geldi....sizi Numan görmek istiyor dedi...Tabiki Numan'ın kim olduğunu bilmiyordum...siz görün anlarsınız dedi...Neyse gittim bir baktım o çocuk....sevincimden sarılıp defalarca öptüm...En önemlisi ameliyat başarılı geçmiş sağlığına kavuşmuştu...

     Ve Numan şimdi 6,5 yaşında hala görüşüyoruz...Boş vaktim olduğu zaman onu parka götürüyorum.

[------Üye Bilgileri]

Okan bence çok güzel yazmışsınn ... Üzücüde olsa geçmişte kalmış bir olay sonuçtaa..


Nurcan seninde yüreğine sağlık çok ii gidiorsunuzz...

[------Üye Bilgileri]

nurcancım naman için çok sevindim. onu benim yerime öp. paylaşımın için sağol.